Prikaz knjige „24 sata u staroj Atini“ – Neobična uobičajenost
Iz sasvim jednostavnog razloga, nije uopšte lako zamisliti kako je izgledao jedan uobičajen dan u starim civilizacijama – jer navikli smo da stari Egipat, staru Grčku, stari Rim posmatramo prvenstveno kao poprišta masovnih bitaka, političkih intriga, epohalnih naučnih otkrića, fatalnih ljubavi koje su prouzrokovale građanske ratove, a pošto znamo da su ove civilizacije ostavile neizbrisiv trag i štaviše udarile temelje za nastanak novih kultura, teško nam je da pojmimo kako je i među Egipćanima, Grcima, Rimljanima bilo ljudi koji su vodili sasvim običan život, baveći se poslovima koje istorija najčešće ne beleži i zadovoljavajući se najneophodnijim potrebama bez ikakve ambicije da uđu u istoriju kao znamenite ličnosti.
Još je teže zamisliti takav život u antičkom gradu Atini, poznatom po tome što je verovatno u celokupnoj istoriji sveta to bilo jedino mesto gde je na tako malom prostoru istovremeno živelo toliko mnogo značajnih umova iz sveta politike, filozofije i umetnosti.
A nije, najzad, lako ni ograničiti se na jedan jedini dan kad razmišljamo o starim civilizacijama, jer uglavnom se o njihovom viševekovnom trajanju govori tako sažeto da nam često deluje kao da su se događaji iz dva različita stoleća desila istovremeno, a sličan osećaj može se javiti i u vezi sa ličnostima koje su živele u potpuno različitim periodima.
Iako sve to spada, uslovno rečeno, u pozitivne predrasude o antičkom svetu, ipak valja i takve predrasude razbiti, što nam neće biti teško nakon susreta sa knjigom „24 sata u staroj Atini“, u kojoj je autor Filip Metizak dao rekonstrukciju jednog atinskog dana početkom aprila 416. godine pre nove ere.
Naravno, Metizak nije svoj zamišljeni dan isključio iz istorijskog konteksta niti je Atinu lišio znamenite uloge koju je odigrala u stvaranju zapadne civilizacije, a nije slučajno odabrao ni prolećni period, jer se događaji koje opisuje dešavaju uoči pozorišne svetkovine Velikih dionizija, a inače dotična godina pada u relativno kratkom zatišju tokom Peloponeskog rata, koji će se završiti porazom Atine od strane Sparte.
Stoga se može reći da nam je Metizak predstavio jedan dan iz atinskog zlatnog doba koje je već dostiglo svoj vrhunac i polako se bliži neminovnom kraju, a to se latentno naslućuje kroz povremeno spominjanje imena Alkibijadovog, što se kao senka nadvija nad Periklovim nasleđem.
Ipak, istorijske ličnosti poput Alkibijada, Sokrata, Hipokrata, Tukidida zapravo su sporedni likovi i njihovo je prisustvo takođe u funkciji dočaravanja uobičajenog života u antičkoj Atini, pa je u tome i najveća razlika između Metizakove knjige i istoriografskih tekstova, jer dok u istoriji obične ljude susrećemo samo kad su u prisustvu znamenitih ličnosti, dotle u ovoj knjizi na poznate istorijske ličnosti nailazimo samo kad su u društvu običnih građana Atine.
Sa druge strane, veliki političari, filozofi i umetnici bili su neophodni i zbog toga da bi se pokazalo kako su i oni bili ljudi od krvi i mesa kao i svi ostali, kako su i njihovi životi u mnogome bili uobičajeni kao i životi njihovih sugrađana koje istorija nije zapamtila, od moreplovaca i vojnika, preko trgovaca i robova, do vračara i hetera.
Podelivši priču na dvadeset i četiri poglavlja, zbog broja časova od ponoći do ponoći (uzgred, i „Ilijada“ i „Odiseja“ sastavljene su od po dvadeset četiri pevanja, ali zbog broja slova u grčkom alfabetu), Metizak je sačinio i dvaseset četiri posebne priče, sa najraznovrsnijim mogućim likovima, profesijama, interesovanjima, opredeljenjima, pa i uobičajenim aktivnostima vezanim za određene delove dana, tako da se kao glavni i najistaknutiji junak cele knjige nameće sâm grad Atina, sa svojom visoko razvijenom kulturom, ali i strepnjom da se zlatnom dobu bliži kraj.
Obogaćena fotografijama i povremenim istorijskim osvrtima koji bliže objašnjavaju kontekst tekuće fiktivne scene, knjiga „24 sata u staroj Atini“ na pravi način pokazuje nešto što je teško zaključiti na osnovu istoriografskih spisa, udžbenika i hronika: da se i u višestoletnim civilizacijama živelo iz časa u čas, iz dana u dan, te da je često jedan trenutak bio presudan za odluku i događaj koji će obeležiti narednih nekoliko vekova.
Autor: Dušan Milijić
Još je teže zamisliti takav život u antičkom gradu Atini, poznatom po tome što je verovatno u celokupnoj istoriji sveta to bilo jedino mesto gde je na tako malom prostoru istovremeno živelo toliko mnogo značajnih umova iz sveta politike, filozofije i umetnosti.
A nije, najzad, lako ni ograničiti se na jedan jedini dan kad razmišljamo o starim civilizacijama, jer uglavnom se o njihovom viševekovnom trajanju govori tako sažeto da nam često deluje kao da su se događaji iz dva različita stoleća desila istovremeno, a sličan osećaj može se javiti i u vezi sa ličnostima koje su živele u potpuno različitim periodima.
Iako sve to spada, uslovno rečeno, u pozitivne predrasude o antičkom svetu, ipak valja i takve predrasude razbiti, što nam neće biti teško nakon susreta sa knjigom „24 sata u staroj Atini“, u kojoj je autor Filip Metizak dao rekonstrukciju jednog atinskog dana početkom aprila 416. godine pre nove ere.
Naravno, Metizak nije svoj zamišljeni dan isključio iz istorijskog konteksta niti je Atinu lišio znamenite uloge koju je odigrala u stvaranju zapadne civilizacije, a nije slučajno odabrao ni prolećni period, jer se događaji koje opisuje dešavaju uoči pozorišne svetkovine Velikih dionizija, a inače dotična godina pada u relativno kratkom zatišju tokom Peloponeskog rata, koji će se završiti porazom Atine od strane Sparte.
Stoga se može reći da nam je Metizak predstavio jedan dan iz atinskog zlatnog doba koje je već dostiglo svoj vrhunac i polako se bliži neminovnom kraju, a to se latentno naslućuje kroz povremeno spominjanje imena Alkibijadovog, što se kao senka nadvija nad Periklovim nasleđem.
Ipak, istorijske ličnosti poput Alkibijada, Sokrata, Hipokrata, Tukidida zapravo su sporedni likovi i njihovo je prisustvo takođe u funkciji dočaravanja uobičajenog života u antičkoj Atini, pa je u tome i najveća razlika između Metizakove knjige i istoriografskih tekstova, jer dok u istoriji obične ljude susrećemo samo kad su u prisustvu znamenitih ličnosti, dotle u ovoj knjizi na poznate istorijske ličnosti nailazimo samo kad su u društvu običnih građana Atine.
Sa druge strane, veliki političari, filozofi i umetnici bili su neophodni i zbog toga da bi se pokazalo kako su i oni bili ljudi od krvi i mesa kao i svi ostali, kako su i njihovi životi u mnogome bili uobičajeni kao i životi njihovih sugrađana koje istorija nije zapamtila, od moreplovaca i vojnika, preko trgovaca i robova, do vračara i hetera.
Podelivši priču na dvadeset i četiri poglavlja, zbog broja časova od ponoći do ponoći (uzgred, i „Ilijada“ i „Odiseja“ sastavljene su od po dvadeset četiri pevanja, ali zbog broja slova u grčkom alfabetu), Metizak je sačinio i dvaseset četiri posebne priče, sa najraznovrsnijim mogućim likovima, profesijama, interesovanjima, opredeljenjima, pa i uobičajenim aktivnostima vezanim za određene delove dana, tako da se kao glavni i najistaknutiji junak cele knjige nameće sâm grad Atina, sa svojom visoko razvijenom kulturom, ali i strepnjom da se zlatnom dobu bliži kraj.
Obogaćena fotografijama i povremenim istorijskim osvrtima koji bliže objašnjavaju kontekst tekuće fiktivne scene, knjiga „24 sata u staroj Atini“ na pravi način pokazuje nešto što je teško zaključiti na osnovu istoriografskih spisa, udžbenika i hronika: da se i u višestoletnim civilizacijama živelo iz časa u čas, iz dana u dan, te da je često jedan trenutak bio presudan za odluku i događaj koji će obeležiti narednih nekoliko vekova.
Autor: Dušan Milijić
