Johan Volfgang fon Gete 1774. godine, kao mlad pisac predstavio se čitalačkoj publici sa svojim mladim Verterom i njegovim jadima u kojima kao i u književnoj ličnosti o kojoj je reč ima toilko toga autobiografskog. Ovim sentimentalističkim delom Gete je utro put Džordžu Gordonu lordu Bajronu, a time i Aleksandru Sergejeviču Puškinu, odnosno mladom Haroldu i Evgeniju Onjeginu, kojih ne bi bilo da nije bilo Vertera. U vremenu kada se roman pojavio bio je pravi bestseller i imao oduševljavajući, ali i deprimirajući uticaj na brojne čitaoce. Danas kad se čita mladalački Geteov roman mladi čitalac uživa u majstorskim deskripcijama, u kultu žene, ljubavi, prijateljstva, prirode i iako roman više nije bestseller i nema onoliko oduševljavajući, deprimirajući uticaj na publiku današnjice, lep je i valja ga preporučiti jer kroz ovo štivo upoznaćete ranog Getea, toliko drugačijeg u odnosu na njegova zrela dela i ono što je još važnije otkrićete velikog inspiratora za nastanak bajronovskog junaka.
Ova knjiga je obavezna lektira za ljubitelje knjizevnosti. Moramo imati u vidu kada je napisana pa imati razumevanja za starinski stil, jezik i zelju prevodioca da to docara. I pored toga knjiga je bila mnogo ispred svog vremena zbog teme kojom se bavi...A to su poremecaji licnosti od kojih glavni junak boluje kao i depresija koji su jako znalacki opisani...U ono vreme Verter je dozivljavan kao romanticni junak, a danasnji citalac uvidja da je razlog njegovih jada mentalna bolest i opsesija.
Marko
Nažalost, iako je prevodioc želio da što vjerodostojnije reprezentuje Geteovo pisanje, koje svakako prelazi granice uobičajenog izražavanja, moram napisati da mi ovakav prevod uopšte nije prijao, štaviše, samo čitanje me dosta umorilo i jedva sam čekao da ga završim. Spisak manje poznatih riječi na kraju knjige je, barem u mom slučaju, mnogo duži.
Ovo je priča o pojedincu koji se ne uklapa u društvo, koji nije prihvaćen i zbog toga je dalek, otuđen, nepristupačan. Kao takav on vidi jedini izlaz iz svoje situacije u sanjarenju i begu u romantiku, dalje od surove stvarnosti. Osim bežanja u romantiku, junak romana utehu nalazi i u prirodi i tamo često provodi vreme, jer ne ume da se suoči sa problemima svakodnevice. Devojka u koju se zaljubio ima verenika, pa iako je njemu zabranjena on sanjalački ne prestaje da misli o njoj... <br />Tužna priča koja govori šta se može čoveku dogoditi usled nerazumevanja njega od strane okoline.
Slobodan Brdar
Ovo je priča o nesrećnom mladom čoveku koji se nerazumno zaljubljuje u zauzetu ženu, izgara nerazumno u toj opsesivnoj ljubavi prema njoj i takođe nerazumno okončava svoj život na kraju. Stalno je na emocionalnoj klackalici, osećanja mu idu od ushićenja i radosti pa do duboke potištenosti i turobnosti. Njegova apsurdna i uzaludna čežnja i ljubav prema ženi koja nikada ne može biti njegova sve više dovodi do njegovog duševnog rastrojstva i tako pomračenog uma on jedini izlaz i spas iz bezumnog nespokojstva vidi u napuštanju ovoga sveta. Ubija se iz pištolja koji je dobio od supruga žene kojom je bio opsednut.
